«Η Ανάστασις» του Λέοντος Τολστόι

«Η Ανάστασις» του Λέοντος Τολστόι-Στο ΘΕΑΤΡΟ NOŪS Creative από το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου στις 21:00. Το εμβληματικό τελευταίο μυθιστόρημα του Λέοντος Τολστόι, «Η Ανάστασις», μεταφέρεται στη σκηνή του θεάτρου Noūs, αποκτώντας τη μορφή μιας υποβλητικής και σκοτεινής αφήγησης. Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Βασίλη Τριανταφύλλου και τη δραματουργική επεξεργασία της Δάφνης Λιανάκη, το κλασικό έργο του 1899 επαναπροσδιορίζεται. Δεν πρόκειται απλώς για μια ιστορική αναπαράσταση, αλλά για έναν ζωντανό διάλογο με το παρόν, όπου η ωμότητα της πραγματικότητας συγκρούεται με την πνευματική αναζήτηση της λύτρωσης.

Στην παράσταση αυτή, οι ήρωες δεν είναι απλά λογοτεχνικά σχήματα, αλλά σύμβολα ανθρώπων που συνθλίβονται από τις γρανάζια ενός δυσλειτουργικού συστήματος. Η πλοκή αναδεικνύει την κοινωνική βία, τις αθέατες ψυχικές πληγές και τα συλλογικά εγκλήματα που συχνά παραμένουν ατιμώρητα, καλώντας τον θεατή να αναλογιστεί τη δική του ηθική στάση απέναντι στην αδικία.

Στο επίκεντρο βρίσκεται ο πρίγκιπας Νεχλιούντοφ, ο οποίος κατά τη διάρκεια μιας δίκης έρχεται αντιμέτωπος με το φάντασμα του παρελθόντος του: την Κατιούσα Μάσλοβα. Η γυναίκα αυτή, την οποία κάποτε αποπλάνησε και εγκατέλειψε, βρίσκεται τώρα στο εδώλιο του κατηγορουμένου, έχοντας οδηγηθεί στην κοινωνική εξαθλίωση εξαιτίας των δικών του πράξεων.

Η Αφύπνιση: Ο Νεχλιούντοφ, κυριευμένος από ενοχές, αποφασίζει να αποποιηθεί τα προνόμιά του και να την ακολουθήσει στην εξορία στη Σιβηρία.
Η Σύγκρουση: Η Μάσλοβα, πληγωμένη και καχύποπτη, προβάλλει αντίσταση στην προσπάθειά του για επανόρθωση, ενώ η κοινωνία παρακολουθεί με απάθεια.
Η Κάθαρση: Το ταξίδι τους μετατρέπεται σε μια επώδυνη περιπλάνηση στα άδυτα της διαφθοράς. Μέσα από τις κακουχίες, οι δύο ήρωες ξεγυμνώνουν τις ταξικές ανισότητες και τη σαθρότητα του δικαστικού μηχανισμού, αναζητώντας μια νέα πνευματική αφετηρία.

Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη Βασίλη Τριανταφύλλου, η «Ανάσταση» λειτουργεί ως μια κοινωνική ανατομία. Το έργο αναδεικνύει πώς οι θεσμοί, αντί να προστατεύουν τον πολίτη, συχνά συντηρούν την αδικία και διαχωρίζουν τους ανθρώπους βάσει της ταξικής τους προέλευσης. «Η Ανάστασις δεν είναι μια θρησκευτική έννοια, αλλά η ανάγκη να σπάσει ο κύκλος της κοινωνικής παραίτησης.»

Ο σκηνοθέτης επισημαίνει δύο κεντρικούς άξονες:

Η ασπίδα της τάξης: Ο Νεχλιούντοφ αντιλαμβάνεται ότι η κοινωνική του θέση τον προστάτευε από τις συνέπειες των λαθών του, ενώ την ίδια στιγμή το σύστημα τιμωρούσε αμείλικτα την Κατιούσα.
Νομιμότητα vs Δικαιοσύνη: Η παράσταση υπογραμμίζει το παράδοξο όπου ένας νόμος μπορεί να τηρείται κατά γράμμα, αλλά να παραμένει βαθιά άδικος στην ουσία του.

Η παράσταση καταλήγει σε ένα διαχρονικό αίτημα: τη δημιουργία ενός κόσμου όπου η αξία του ανθρώπου δεν θα καθορίζεται από την ιεραρχική του θέση, αλλά από την ίδια του την υπόσταση. Σε μια εποχή που η κοινωνική αδιαφορία απειλεί να κυριαρχήσει, η «Ανάσταση» υπενθυμίζει ότι η αντίσταση στο άδικο παραμένει η μόνη οδός προς την ατομική και συλλογική ελευθερία.