Η στιγμή που η Ελλάδα δάκρυσε από συγκίνηση το 2004, όταν μια νεαρή αθλήτρια περνούσε πρώτη τη γραμμή του τερματισμού στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, μοιάζει σήμερα σαν σκηνή από άλλη ζωή… Η Αθανασία Τσουμελέκα, που τότε σήκωσε ψηλά τη γαλανόλευκη και χάρισε στη χώρα ένα χρυσό μετάλλιο, περπάτησε ένα δρόμο γεμάτο πόνο, αμφισβήτηση, σιωπές και προσωπικές ανατροπές. Σήμερα, τη συναντάμε στη σκηνή του θεάτρου, σε ένα νέο κεφάλαιο ζωής. Σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση στην «ON time Σαββατοκύριακο», αποκαλύπτει πρώτη φορά σταθμούς από την προσωπική διαδρομή της, μιλώντας με ειλικρίνεια για τον πόνο του πρωταθλητισμού, τις σκοτεινές στιγμές και τη δύναμη να ξανασταθεί όρθια.
Αθανασία Τσουμελέκα: Παρακαλούσα να πέσει το αεροπλάνο… Τόσο πολύ υπέφερα από τους πόνους
Από τη ΣΙΣΣΥ ΜΕΝΕΓΑΤΟΥ
Αν σου έλεγαν πριν από 22 χρόνια ότι από το στάδιο, χρυσή ολυμπιονίκης στο βάδην, θα βρεθείς να παίζεις στο θέατρο ως επαγγελματίας ηθοποιός, θα το πίστευες;
Ναι. Ήταν κάτι που ήθελα. Τότε, ήμουν αφοσιωμένη στον αθλητισμό, αλλά μου άρεσε πολύ το θέατρο. Με γοήτευε η σκηνή. Από μικρό παιδί, όταν κάναμε παραστάσεις μπαλέτου μία φορά το χρόνο, το ζούσα ως κάτι πολύ όμορφο που με γέμιζε. Ήμουν το παιδί που ήθελε να πάει στην παρέλαση και να πει το ποίημα στη σχολική γιορτή. Πάντα ήθελα να πω ένα μεγάλο ποίημα, παρότι είχα άγχος. Στην ΣΤ΄ Δημοτικού ήμουν σημαιοφόρος και κρατούσα τη σημαία με πολύ καμάρι.
Γεννήθηκες και μεγάλωσες στην Πρέβεζα. Πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια;
Την Πρωτοχρονιά, έγραψα έναν αυτοβιογραφικό μονόλογο που δεν αφορά τόσο τους αγώνες όσο τη ζωή μου και το πώς μεγαλώσαμε. Η μητέρα μου στα δεκατέσσερά της γέννησε την αδελφή μου, την Ουρανία, στα δεκαεπτά της εμένα και στα είκοσι τον αδελφό μου, τον Σωκράτη. Οι γονείς μου ήταν πολύ νέοι όταν μας μεγάλωναν. Παρ’ όλα αυτά μας έδειχναν πολλή εμπιστοσύνη. Ίσως επειδή ήταν μικροί σε ηλικία, δεν είχαν τόσους φόβους για τα παιδιά. Παντρεύτηκαν από προξενιό. Η μητέρα μου δούλευε στο κομμωτήριο της γιαγιάς και είπαν: «Αυτό είναι καλό κορίτσι, να το παντρέψουμε με τον Βασίλη». Ο πατέρας μου ήταν τότε είκοσι χρονών και, όπως έλεγαν χαριτολογώντας, είχε πια μεγαλώσει. Έτσι, παντρεύτηκε την Ευσταθία, τη Βουλίτσα μας, όπως τη φωνάζουμε. Η μαμά μου είναι ένας πολύ αγαπητός άνθρωπος, πάντα με ευγένεια και χαμόγελο. Παρότι οι γονείς μου ερωτεύτηκαν στη συνέχεια, υπήρχαν εντάσεις στο σπίτι, γιατί ήταν πολύ νέοι και επηρεάζονταν από πρόσωπα του οικογενειακού περιβάλλοντος που έμπαιναν στη σχέση τους. Εγώ πάντα έβρισκα διέξοδο στο γήπεδο και στη σχέση μου με τον Δημήτρη. Ήμασταν μαζί από παιδιά και στην Πρέβεζα μας είχαν ζευγάρι από μικρούς, μέχρι που έφυγα για την Αθήνα. Ίσως, αν είχα ζήσει λουλουδένια χρόνια, να μην έκανα πρωταθλητισμό. Ήταν μάλλον η φυγή μου από την ένταση που υπήρχε στο σπίτι.
Τώρα, πώς αντιδρά ο κόσμος όταν σε βλέπει στη σκηνή;
Όταν τους το λες, στην αρχή απορούν. Μου λένε: «Πήγες στους Ολυμπιακούς Αγώνες, κέρδισες και τώρα ασχολείσαι με την υποκριτική;». Το βλέπουν λίγο περίεργα, σαν να άφησες την κορυφή και να ξεκινάς πάλι από την αρχή. Δόξα τω Θεώ, πάει καλά. Μου λένε πολύ όμορφα λόγια.
Νιώθεις ότι οι ίδιοι άνθρωποι που συγκινήθηκαν το 2004, όταν πήρες το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, σε κοιτούν σήμερα διαφορετικά;
Δεν νιώθω κάτι διαφορετικό. Αλλά νιώθω πολύ όμορφα όταν έρχονται και μου το λένε, ειδικά άνθρωποι που τότε ήταν είκοσι, τριάντα ή σαράντα χρονών και είχαν ζήσει πολύ έντονα εκείνη τη νίκη. Πολλές φορές συγκινούμαι κι εγώ, γιατί συγκινούνται κι εκείνοι όταν θυμούνται εκείνες τις στιγμές. Μια λέξη που χρησιμοποιούν συχνά είναι «ευγνωμοσύνη». Και αυτή είναι μια πολύ σπουδαία λέξη. Νιώθω πραγματικά τυχερή που τα έχω ζήσει όλα αυτά.
Μέσα σου υπάρχει ακόμα εκείνος ο τερματισμός του 2004;
Όταν το βλέπω σε βίντεο, νιώθω ότι είναι ένα άλλο κοριτσάκι. Χαίρομαι πολύ γι’ αυτό το κοριτσάκι, αλλά δεν αισθάνομαι ότι είμαι εγώ (γέλια). Όταν πηγαίνω και μιλάω σε σχολεία, μπορώ να το πω πιο δυνατά. Το κάνω γιατί, αν έστω κι ένα παιδί παραδειγματιστεί και τολμήσει να κάνει αυτό που θέλει στη ζωή του, τότε νιώθω πραγματικά υπερήφανη. Όχι μόνο στον πρωταθλητισμό, αλλά στον πρωταθλητισμό της ζωής.
Αυτό το κοριτσάκι, όμως, νιώθω ότι πλήρωσε ακριβά τον πρωταθλητισμό. Γιατί ταλαιπωρήθηκες τότε αρκετά με τη γνωστή ιστορία με το ντόπινγκ στους Ολυμπιακούς το 2008. Βεβαίως, δικαιώθηκες στα ελληνικά δικαστήρια, αλλά δεν σε γέμισε πίκρα όλη αυτή η αμφισβήτηση που δέχτηκες;
Όταν δημιουργήθηκε το θέμα του ντόπινγκ, βρισκόμουν ήδη σε άλλη φάση της ζωής μου. Ήμουν έγκυος και είχα ουσιαστικά αφήσει πίσω τον πρωταθλητισμό. Μετά το 2004, ήθελα να κάνω οικογένεια και είχα αποφασίσει να σταματήσω. Ίσως αυτό να πλήγωσε περισσότερο τον τότε σύζυγό μου, που ήταν και προπονητής μου. Περισσότερο σκεφτόμουν πώς θα το πάρουν οι γονείς μου. Εμένα προσωπικά δεν με πείραξε. Ήξερα την αξία μου και πώς κέρδισα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Μπορεί να με λένε γλυκιά και ήρεμη, αλλά μέσα στον αγωνιστικό χώρο είμαι πολύ τσαμπουκάς. Εκεί θα σπρώξεις για να περάσεις μπροστά. Στις στροφές προσπαθείς να βγεις μπροστά. Μπορεί να χαμογελάμε η μία στην άλλη, αλλά βγαίνουμε με μελανιασμένα πλευρά. Εγώ επειδή δεν είμαι ψηλή, έβγαινα συχνά με μελανιασμένους ώμους. Στις στροφές ανοίγουν οι αγκώνες και γίνεται χαμός. Εκεί ακούς το «ουπς, σόρι». Δεν θέλεις να ρίχνεις αγκωνιές, αλλά αυτά συμβαίνουν. Παρ’ όλα αυτά υπάρχει εκτίμηση μεταξύ μας. Όμως, εκείνη τη στιγμή πρέπει να παλέψεις για τη θέση σου.
Μέχρι να δικαιωθείς, πώς λειτούργησε όλο αυτό στη ζωή σου; Σου γύρισαν κάποιοι την πλάτη;
Το θέμα που αντιμετώπιζα προσωπικά ήταν ότι, λόγω του πρωταθλητισμού, δεν είχα πολλές φιλίες. Τελείωσα το σχολείο και έφυγα για την Αθήνα. Οι φίλοι που είχα από το γυμνάσιο και το λύκειο ήταν δίπλα μου. Δεν άλλαξε κάτι σε αυτό. Υπήρχαν κάποιοι στο χώρο του αθλητισμού που έλεγαν διάφορα. Δεν τους άκουγα. Ήξερα πόσο δύσκολα είχα περάσει.
Θυμάμαι να ανεβαίνω στο αεροπλάνο για να πάω σε αγώνες και να παρακαλώ να πέσει. Το σώμα μου υπέφερε από τους πόνους. Ήταν σαν μια μορφή κατάθλιψης που ζούσα τότε. Έλεγα: «Αν πέσει το αεροπλάνο, δεν με πειράζει», γιατί πονούσα πάρα πολύ. Ο κόσμος δεν τα γνώριζε όλα αυτά. Ούτε την αγωνία των γονιών μου. Έβλεπε μόνο τις χαρούμενες στιγμές. Έπειτα από τέσσερα χρόνια, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008, με κατηγόρησαν για κάτι που δεν έγινε ποτέ. Με αθώωσε η Δικαιοσύνη. Αλλά να σου πω και κάτι; Δεν ασχολούμαι πια με αυτά. Δεν με ενδιαφέρει το κοριτσάκι που έτρεχε στους αγώνες. Με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι που είναι δίπλα μου και με αγαπούν, όχι ως ολυμπιονίκη, αλλά ως Αθανασία. Η ολυμπιονίκης είναι το κοριτσάκι που έτρεχε. Και μπράβο του. Αλλά αυτό δεν σε πάει παραπέρα. Αυτό που μετράει είναι η αξία σου ως ανθρώπου. Αυτό λέω και στα παιδιά μου. Να είναι καλά, να έχουν μια καλή δουλειά και να ζήσουν όπως θέλουν. Ο καλός άνθρωπος, με ενσυναίσθηση, που μπορεί να δίνει και να παίρνει αγάπη, είναι αυτός που θεωρώ ότι αξίζει να έχουμε δίπλα μας.
Παντρεύτηκες τον τότε προπονητή σου Νίκο Δημητριάδη, χώρισες μεν, αλλά έχετε δύο υπέροχα παιδιά, την 20χρονη Στεφανία και τον 17χρονο Ιάσονα.
Ναι, είναι τα καμάρια μας. Η Στεφανία έχει σπουδάσει μάρκετινγκ και δουλεύει μαζί με τον πατέρα της, που έχει εργομετρικό κέντρο. Ο Ιάσονας είναι στη Β’ Λυκείου και θέλει να ασχοληθεί με μουσική τεχνολογία. Έχουμε μια πολύ όμορφη σχέση με τα παιδιά μου. Αυτό που μας βοήθησε πολύ ήταν ότι κάναμε και οι τρεις μαζί ομαδική ψυχοθεραπεία. Κάναμε και οι τρεις πολλή δουλειά μέσα από την ψυχοθεραπεία και κλάψαμε για πράγματα που νομίζαμε ότι τα είχαμε αφήσει στην άκρη.
Σε ποια στιγμή αποφασίσατε να κάνετε μαζί ψυχοθεραπεία;
Όταν χώρισα με τον πατέρα τους. Το 2015 ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά για μένα. Τότε έχασα και τον πατέρα μου. Υπήρξαν διαφωνίες με τα παιδιά και ένιωσα ότι έπρεπε να διορθώσω κάποια πράγματα. Τους είπα: «Θέλω να γίνω καλύτερη μαμά και θέλω να με βοηθήσετε». Και μου απάντησαν: «Ναι, μαμά, θα σε βοηθήσουμε». Έτσι, πήγαμε όλοι μαζί στον ψυχολόγο. Ήταν τελικά ένα πολύ όμορφο δώρο που κάναμε ο ένας στον άλλο.
Διαβάστε ακόμα: Εβελίνα Παπούλια: Ήμουν μεγάλη όταν παντρεύτηκα και χώρισα σε μια μέρα
Όλα τα viral video εδώ.
