Στη ζωή του έμαθε νωρίς τι σημαίνει αγώνας και ευθύνη. Να παλεύει και να γελά ακόμη και όταν τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Ο Θοδωρής Ρωμανίδης ξεσπάει και μιλάει με χιούμορ, αυτοσαρκασμό αλλά και αιχμηρό λόγο χωρίς φίλτρα για μια κοινωνία που μετρά πια τα πάντα με το χρήμα. Για μια ζωή που έχει καταντήσει αλισβερίσι στο παζάρι. Για ένα χώρο όπου πολλοί δηλώνουν αδικημένοι, αλλά λίγοι κοιτάζουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη. Με το λαϊκό και αυθόρμητο τρόπο που τον χαρακτηρίζει, θυμάται τη μητέρα που τον μεγάλωσε με κόπο, τη γυναίκα που στάθηκε βράχος δίπλα του και τη διαδρομή του στο θέατρο.
Από τη ΣΙΣΣΥ ΜΕΝΕΓΑΤΟΥ
Είσαι από τους λίγους που μίλησαν με θάρρος για τα νοσήματα που τους ταλαιπωρούν, το Πάρκινσον και τη λεύκη, δίνοντας μάλιστα το μήνυμα ότι αντιμετωπίζονται. Σε πλησίασαν κάποιοι για να σε ρωτήσουν γι’ αυτά; Σου έστειλαν μηνύματα;
Ναι. Άλλωστε, γι’ αυτό σ’ το είπα στην προηγούμενη συνέντευξή μας, για να πάρουν θάρρος άνθρωποι που έχουν το ίδιο πρόβλημα. Ένας νεαρός από τη Θεσσαλονίκη μού έγραψε: «Δεν βγαίνω από το σπίτι γιατί φοβάμαι, καθώς πριν από δύο μήνες διαγνώστηκα με νόσο Πάρκινσον».Και του απάντησα: «Μίλα με το γιατρό σου. Μην αφήνεις το φόβο να σε κυριεύει. Αυτή η ασθένεια θέλει χρόνια για να πάρει τη μορφή εκφυλισμού. Μην τρελαίνεσαι». Γιατί τι είναι αυτή η καινούρια «μόδα» με τα αυτοάνοσα; Βρίσκουν μια τρυπούλα την ώρα που είμαστε στενοχωρημένοι και εγκαθίστανται. «Μην αφήνετε τον εαυτό σας», το λέω σε πολύ κόσμο. Έχω πάρει και πολλά συγκινητικά μηνύματα: «Ευχαριστούμε που μίλησες, μας έδωσες θάρρος», «σε βλέπουμε και παίρνουμε δύναμη». Αυτό σημαίνει ότι η απόφασή μου να μιλήσω ήταν σωστή.
Έχεις συναντήσει και κακεντρεχείς ανθρώπους, που δεν έχουν καμία διακριτικότητα και σχολιάζουν το θέμα της λεύκης;
Υπάρχουν κι αυτοί. Είναι σαν αυτό που πέφτει κάποιος και όλοι γελάνε και, μόλις πέσουν αυτοί, λένε: «Τι γελάς, βρε;». Η κακεντρέχεια, ειδικά τώρα με τα social, δίνει και παίρνει. Κάποια στιγμή, πριν από δύο χρόνια, ανέβασα μια φωτογραφία μου στη θάλασσα που φαίνονταν τα πόδια μου. Υπήρχαν πολλοί που μου έγραψαν «μπράβο σου που δεν κομπλάρεις», αλλά και κάποιοι που σχολίασαν «άντε, βρε, τι φταίμε εμείς να τα βλέπουμε αυτά;», «άντε, πάρε τα πόδια σου» και διάφορα τέτοια. Πάντα υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι. Δεν είμαστε καλός λαός και ας με λιθοβολήσουν που το λέω. Κοιτάμε να έχει ο άλλος κάτι για να γελάσουμε και, μόλις έχουμε εμείς κάτι, μην τυχόν και γελάσει κανείς.
Όπως μιλάς, με το χιούμορ σου, νιώθω ότι έχεις περάσει καλά.
Δεν έχω περάσει καλά με την έννοια του διαζυγίου των γονιών μου, την εγκατάλειψη από τον πατέρα μου. Και όταν παντρευτήκαμε με τη Δέσποινα, υπήρξαν στιγμές που αναρωτιόμασταν πώς θα τα βγάλουμε πέρα. Πάντα όμως αισθανόμουν ότι έχω ανθρώπους δίπλα μου, που είναι εκεί όταν τους χρειάζομαι. Από την άλλη, και στα επαγγελματικά μου δεν δικαιούμαι να παραπονεθώ. Είμαι από αυτούς που δουλεύουν συνεχώς και έχουν κερδίσει ό,τι έχουν με τη δουλειά τους.
Είμαι καλά. Οπότε θα ήταν άδικο να παραπονεθώ ή να μην έχω το γέλιο, παρ’ όλες τις δυσκολίες. Εγώ κοιτάω πίσω μου και νιώθω γεμάτος με όλα τα συναισθήματα. Μάλιστα, τις προάλλες έκανα μια συζήτηση με τον Μάρκο. Όλοι νομίζουν ότι είναι αδικημένοι. Εγώ είμαι από αυτούς που λένε ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην του έχει χτυπήσει η τύχη την πόρτα. Το θέμα είναι αν θα είσαι μέσα για να το ακούσεις. Και αν το ακούσεις, αν θα ανοίξεις. Σε κάποιους χτυπάει και δύο φορές η τύχη. Γι’ αυτό δεν νιώθω αδικημένος. Δεν με ένοιαξε ποτέ αν θα γίνω πρωταγωνιστής. Εμένα με ένοιαζε να υπάρχω στη σκηνή, να είμαι ηθοποιός.
Δηλαδή, πιστεύεις ότι δεν υπάρχουν αδικημένοι ηθοποιοί;
Πιστεύω ότι -και αυτό μπορείτε να το βάλετε και τίτλο ή και με φώτα να αναβοσβήνουν κάπου- όσοι λένε ότι είναι αδικημένοι δεν αξίζουν. Όσο και να είσαι πιο πίσω, κάποια στιγμή θα λάμψεις. Το θέμα είναι να ξέρουμε τι κάνουμε. Δεν είμαστε όλοι πρωταγωνιστές, πώς να το κάνουμε. Υπάρχουν και οι δευτεραγωνιστές, οι οποίοι πολλές φορές είναι πολύ πιο σημαντικοί. Πας και βλέπεις μια παράσταση και μπορεί να σου μείνει στο μυαλό και στην καρδιά ένας δεύτερος ρόλος που έπαιξε κάποιος και σε συγκίνησε. Συμβαίνει πολλές φορές αυτό. Δεν είμαστε όλοι για όλα. Εγώ, ας πούμε, δεν μπορώ να παίξω στην Επίδαυρο. Δεν έχω αυτή τη θεατρική παιδεία. Που πλέον πάει ο κάθε πικραμένος στην Επίδαυρο, που βάλαμε μικρόφωνα. Αν είναι δυνατόν!
Γιατί το λες αυτό;
Όταν πηγαίναμε με το σχολείο εκδρομή στην Επίδαυρο, το πείραμα του δασκάλου ήταν να ανέβουμε στην τελευταία κερκίδα και εκείνος να είναι κάτω στην Ορχήστρα, να ανάβει ένα σπίρτο και να το ακούς λες και ήταν δίπλα σου. Και εμείς βάλαμε μικρόφωνα, γιατί υπάρχουν κάποιοι που, λόγω γνωριμιών, πάνε να παίξουν εκεί χωρίς να έχουν τα προσόντα. Όλο τους φταίνε οι άλλοι. Όχι. Πρέπει να ξέρεις ως πού μπορείς να φτάσεις. Αυτό το «δεν με αφήνει ο τάδε, με φάγαν τα κυκλώματα» και άλλα τέτοια… συγγνώμη, αλλά είναι εύκολες δικαιολογίες. Ο Γιώργος Χριστοδούλου είπε στη δίκη του Πέτρου Φιλιππίδη: «Το θέατρο δεν είναι ένα μεγάλο κρεβάτι, όπως σας είπε ο Παύλος Χαϊκάλης, αλλά ένα απέραντο κρεβάτι», κι έπεσαν να τον φάνε. Μα, μόνοι μας τα λέμε αυτά μεταξύ μας στο χώρο μας. Ακούγονται και κουβέντες του τύπου: «Α, αυτή πρωταγωνίστρια; Ε, καλά, ποιος ξέρει, με το σκηνοθέτη ή με τον παραγωγό κοιμήθηκε». Όταν τα λέμε αυτά μεταξύ μας, δεν μας πειράζει. Όταν τα πει όμως ένας ηθοποιός δημόσια, μας ενοχλεί. Όπως με το MeToo. Καθάρισε πια ο χώρος; Φύγανε αυτοί οι πάρα πολύ κακοί άνθρωποι -ένας βασικά έφυγε- και τώρα είναι πεντακάθαρος ο χώρος;
Πιστεύεις ότι αυτή η έκρηξη του MeToo στο θέατρο δεν έκανε κάτι; Έμεινε εκεί;
Παντελώς έμεινε εκεί. Κάποιοι θέλανε να φαγωθούν, φαγώθηκαν και τελείωσε. Δεν λέω δίκαια ή άδικα. Προσοχή, παρακαλώ, και το τονίζω, μην παρερμηνευτούν τα λόγια μου. Έπρεπε κάποιοι άνθρωποι να πληρώσουν κάποιες συμπεριφορές και οτιδήποτε τέτοιο. Όμως, γιατί εδώ δεν υπάρχει ακόμα το MeToo; Κοίτα έξω τι γίνεται με το σκάνδαλο Επστάιν;
Αν μπορούσες να συναντήσεις τον 13χρονο Θοδωρή σήμερα, τι θα του έλεγες και τι πιστεύεις ότι θα σου έλεγε εκείνος;
Θα του έλεγα ένα μεγάλο ευχαριστώ που έγινα έτσι όπως έγινα. Να μην αλλάξει τίποτα. Κι εκείνος, αν κρίνω από το πώς είμαι τώρα, πιστεύω ότι θα μου έλεγε: «Μπράβο, ρε Θοδωράκο, καλά τα πήγαμε». Νομίζω ότι ο απολογισμός της ζωής μου θα είναι: «Δόξα τω Θεώ, καλά πήγαμε».
Και να κλείσουμε με αυτό που κάνεις τηλεοπτικά.
Παίζω σε αρκετά επεισόδια στη νέα σειρά του Alpha «Μπαμπά, σ’ αγαπώ!». Μαζί με την υπέροχη συνάδελφο Στέλλα Γκίκα είμαστε οι τηλεοπτικοί γονείς του Μιχάλη Βαλάσογλου, του Νίκου στη σειρά. Είναι μια πολύ ωραία, τρυφερή κομεντί για τους μπαμπάδες της νέας γενιάς, σε σενάριο του Γιώργου Φειδά και σκηνοθεσία του Νίκου Κρητικού. Περάσαμε καταπληκτικά στα γυρίσματα.
Διαβάστε ακόμα: Γιώργος Αλκαίος: Έχω κάνει τον κύκλο που ήθελα
Όλα τα viral video εδώ.
