Στη ζωή του έμαθε νωρίς τι σημαίνει αγώνας και ευθύνη. Να παλεύει και να γελά ακόμη και όταν τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Ο Θοδωρής Ρωμανίδης ξεσπάει και μιλάει με χιούμορ, αυτοσαρκασμό αλλά και αιχμηρό λόγο χωρίς φίλτρα για μια κοινωνία που μετρά πια τα πάντα με το χρήμα.
Από τη ΣΙΣΣΥ ΜΕΝΕΓΑΤΟΥ
Γεννήθηκες στην Κωνσταντινούπολη, μεγάλωσες χωρίς πατέρα από τα δύο σου χρόνια, όταν οι γονείς σου χώρισαν, και ήρθες με τη μητέρα σου, την Ευλαμπία, στην Ελλάδα στα δεκατρία. Έτσι έμαθες από μικρός να επιβιώνεις μόνος σου;
Ο αδελφός μου, ο Γιάννης, το έμαθε αυτό πολύ περισσότερο από μένα, γιατί είναι μεγαλύτερός μου. Όταν εγώ ήμουν δύο χρονών, εκείνος ήταν εννιά και βίωσε πολύ πιο έντονα το διαζύγιο των γονιών μας. Εκείνος πραγματικά έμαθε να επιβιώνει μόνος του από πολύ μικρός. Από τα δεκάξι του δούλευε. Εγώ, ως μικρότερος, ήμουν περισσότερο προστατευμένος από τη μητέρα μας. Από τα 22 μου όμως, όταν παντρεύτηκα, άλλαξαν όλα. Τη μία μέρα ήμουν στο σπίτι με τη μητέρα μου που μου μαγείρευε και την επόμενη βρέθηκα στο δικό μας σπίτι με τη γυναίκα μου, να έχουμε πάρει οι δυο μας τη ζωή μας στα χέρια μας.
Με τη Δέσποινα, τη γυναίκα της ζωής σου.
Ακριβώς. Για τη Δέσποινα ταιριάζει απόλυτα αυτό που λέει ο λαός, ότι πίσω από έναν άντρα υπάρχει πάντα μια γυναίκα που τον στηρίζει. Παντρευτήκαμε το 1984. Αν δεν ήταν η Δέσποινα, δεν ξέρω πώς θα ήμουν. Δεν έχω καλή σχέση με τη διαχείριση των χρημάτων, τον προγραμματισμό, την οργάνωση. Εκείνη είναι πραγματικά η σανίδα σωτηρίας μου.
Με τον πατέρα σου δεν είχες καμία σχέση. Η μητέρα σου στάθηκε μάνα και πατέρας.
Η Ευλαμπίτσα μάς μεγάλωσε με πολλή αγάπη. Παρόλο που έχει φύγει εδώ και δέκα χρόνια, νιώθω ακόμη την παρουσία της. Η μητέρα μου ήταν από μόνη της σαν να είχαμε ολόκληρη οικογένεια. Ξυπνούσε στις πέντε το πρωί για να μας ετοιμάσει φαγητό. Και στις έξι, μες στο σκοτάδι, χειμώνα καλοκαίρι, με βροχές και χιόνια, κατέβαινε στην Αθήνα για να δουλέψει σε μια βιοτεχνία φασόν. Η μάνα μου έδινε τα πάντα για μένα. Ο πατέρας μας ήταν απών από τη ζωή μας.
Όταν έφυγε, γκρεμίστηκες ψυχολογικά;
Η απώλειά της ήταν μεγάλος πόνος. Αλλά ακόμη μεγαλύτερος πόνος ήταν να τη βλέπω έξι μήνες να ταλαιπωρείται έπειτα από ένα βαρύ εγκεφαλικό. Υπήρχαν στιγμές που έκλαιγα και έλεγα «μακάρι να φύγει, γιατί δεν μπορώ να τη βλέπω έτσι».
Σε φοβίζει ο θάνατος;
Ο θάνατος είναι κάτι αναπόφευκτο. Αυτό που με φοβίζει είναι το μετά. Υπάρχει μετά; Και πώς είναι;
Πιστεύεις στον Θεό και συχνά πηγαίνετε με τη Δέσποινα στον Άγιο Εφραίμ. Παρά την ανθρώπινη αμφιβολία, νιώθεις ότι υπάρχει κάτι μετά τη ζωή;
Έτσι θέλω να πιστεύω. Δεν ξέρω αν είναι θέμα πίστης μόνο. Πολλοί άνθρωποι λένε ότι κάτι υπάρχει. Ακόμη και αυτό το «ντεζαβού» που λέμε. Έχω βρεθεί σε μέρη που δεν είχα ξαναπάει και όμως τα ένιωθα πολύ οικεία. Σαν να υπάρχει μια σπίθα που μένει από κάτι παλιό. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω, αλλά θέλω να πιστεύω ότι κάτι υπάρχει.
Συμπρωταγωνιστείς στην κωμωδία «Ό,τι πάρεις εκατό» με τον Μάρκο Σεφερλή και την Έλενα Τσαβαλιά, στο θέατρο «Περοκέ». Αν το έργο ήταν καθρέφτης της Ελλάδας του 2026, τι θα έδειχνε;
Ότι τα πάντα τα κινεί το χρήμα. Όλα περιστρέφονται γύρω από αυτό. Εγώ στο έργο παίζω τον Δάνη, ένα μεγαλοδικηγόρο με πολλά λεφτά. Νοικιάζω λοιπόν έναν τύπο για να κάνει τον κολλητό μου φίλο, τον οποίο υποδύεται ο Μάρκος Σεφερλής. Μπαίνει στο σπίτι και μου λέει: «Ποπό, τι σπίτι είναι αυτό! Τι λεφτά θα έχετε!». Κι εγώ του απαντάω: «Λεφτά έχουμε με τη σέσουλα». Εκείνος συνεχίζει: «Κι εμένα μου δώσατε μόνο εκατό ευρώ για να παίξω το φίλο σας». Και του λέω: «Γι’ αυτό έχω λεφτά. Αν σου έδινα παραπάνω, δεν θα είχα». Το έργο δείχνει ακριβώς αυτό, πώς δηλαδή πολλοί άνθρωποι που έχουν χρήμα θέλουν να το κρατούν όλο για τον εαυτό τους και δεν δίνουν στους άλλους.
Με αφορμή τον τίτλο του έργου «Ό,τι πάρεις εκατό» και την εποχή μας, μήπως τελικά όλοι μπαίνουμε σε ένα ράφι και περιμένουμε την τιμή μας;
Ίσως όχι ακριβώς σε ράφι, αλλά όταν πας να κλείσεις μια δουλειά, γίνεσαι ένας τιμοκατάλογος. Πρέπει να διαπραγματευτείς πόσο αξίζεις. Με έναν τρόπο όλοι «πουλάμε» τον εαυτό μας.
Τελικά, τι πουλιέται πιο ακριβά στη ζωή;
Θα έπρεπε να πουλιέται ακριβά ο εαυτός μας, η αξία μας. Αλλά, δυστυχώς, στις μέρες μας πουλιούνται πολύ φτηνά η συνείδηση και η αξιοπρέπεια. Βλέπεις ανθρώπους να γίνονται ρεζίλι στην τηλεόραση και δεν τους νοιάζει, γιατί θα πέσουν τα ευρώ. Η ζωή έχει καταντήσει ένα αλισβερίσι στο παζάρι. Και κάποιοι ζητούν να κάνεις σκόντο για να σε αγοράσουν.
Κάποιοι λένε ότι έχουμε φτάσει στον πάτο. Εσύ τι πιστεύεις;
Απύθμενος ο πάτος στο βαρέλι. Εκεί που λες «εντάξει, πιάσαμε πάτο, άρα θα αρχίσουμε να σηκωνόμαστε», εκεί σου δίνουν άλλη μία και ξαναπάς πιο κάτω. Και λες «όπα, είχε κι άλλο».
Θα δεχόσουν έναν παίκτη που έχει γίνει πολύ γνωστός από ριάλιτι, όπως το «Survivor», για να παίξετε μαζί στη σκηνή;
Μα δεν έχουν χολέρα οι άνθρωποι που παίζουν σε ριάλιτι. Γιατί να μην τους δεχτείς να παίξουν; Αλλά να παιδευτούν πρώτα. Να ιδρώσουν, να καταλάβουν τι σημαίνει αυτό και μετά ας έρθουν να παίξουν. Όλοι είναι καλοδεχούμενοι. Αλλά όχι τη μία μέρα φεύγω από το «Survivor» και σε δέκα μέρες πάω και παίζω σε μια παράσταση. Δεν γίνεται. Πρέπει να μάθεις τα βασικά. Το θέατρο δεν είναι «άντε, μπήκαμε και είπαμε τα λόγια μας». Θέλει πολλή δουλειά.
Διαβάστε ακόμα: Χριστίνα Παππά: Με φλερτάρουν οι άντρες, αλλά δεν το καταλαβαίνω από μόνη μου
Όλα τα viral video εδώ.
