Υπάρχουν άνθρωποι του θεάτρου που γεννήθηκαν για να είναι μπροστά στα φώτα. Υπάρχουν και άλλοι που έμαθαν να τα ανάβουν μόνοι τους. Ο Χρήστος Τριπόδης ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Γιατί δεν περίμενε ποτέ να του στρώσουν κόκκινο χαλί. Έφτιαξε το δικό του σανίδι, το δικό του κοινό, το δικό του χώρο. Από τους ρόλους που τον έκαναν αναγνωρίσιμο μέχρι το ρίσκο της θεατρικής παραγωγής στα χρόνια της κρίσης, η διαδρομή του δεν είχε ευκολίες, αλλά δύσκολες αποφάσεις. Μπήκε στη «φωτιά» όταν όλα κατέρρεαν, ρίσκαρε, έπεσε, ξανασηκώθηκε και σήμερα έχει, εκτός από τις παραγωγές του, και το «ΦΙΛΙΠ», έναν παλιό κινηματογράφο που μετέτρεψε από ερείπιο σε θέατρο.
Χρήστος Τριπόδης: Δεν πήρα ούτε ένα ευρώ για να φτιάξω το θέατρο
Νιώθεις ότι έχεις παίξει τους ρόλους που ήθελες ή ότι κάποιοι δεν σου δόθηκαν, αν και τους άξιζες;
Όχι. Δεν έχω κανένα τέτοιο θέμα. Αυτή την περίοδο αντικατέστησα τον Ορέστη Τζιόβα στο «Χάσαμε τη θεία, στοπ», το σπουδαίο έργο του Γιώργου Διαλεγμένου που παίζουμε στο «ΦΙΛΙΠ», γιατί είχε προγραμματισμένες άλλες επαγγελματικές υποχρεώσεις. Έχω στο μυαλό μου πολλά σχέδια. Δεν έχω καμία πικρία από το επάγγελμα.
Τι είναι αυτό που σε έσπρωξε κάποια στιγμή και αποφάσισες να πάρεις την κατάσταση στα χέρια σου, να γίνεις εσύ ο παραγωγός και να κάνεις τις δικές σου δουλειές;
Ήταν «Survivor» κανονικό (γέλια)! Το δικό μου «Survivor» ζωής. Πέρασα μεγάλες δυσκολίες… Όταν έσκασαν τα Μνημόνια, είχα ήδη οικογένεια, δύο παιδιά και δεν είχα λεφτά. Έβλεπα τον τρόπο που γίνονταν οι θεατρικές παραγωγές, είδα ότι μπορώ να κάνω μία δική μου και αποφάσισα, με βάση τις αξίες μου, ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Έπρεπε να ρισκάρω, να κάνω κάτι δικό μου ως λύση επιβίωσης. Τα κατάφερα, είδα ότι το κάνω καλά, μου ταιριάζει, οπότε, συνέχισα ως θεατρικός παραγωγός. Η μία δουλειά έφερε την άλλη και έφτασα στη θέση που είμαι τώρα. Ήταν τρέλα. Αλλά για ένα πράγμα είμαι πάρα πολύ περήφανος: ότι δεν χρωστάω ούτε ένα ευρώ σε κανέναν. Σε αυτό είμαι απολύτως σωστός. Και είναι πάντα το πρώτο μου μέλημα. Αυτό το έχω τηρήσει απόλυτα κι ας μείνω εγώ άφραγκος. Άλλωστε, ποιος από το σινάφι μας δεν έχει βρεθεί; Η δουλειά που κάνουμε, είτε είσαι παραγωγός είτε ηθοποιός είτε σκηνοθέτης, είναι από τις πιο δύσκολες στην Ελλάδα.
Σε μια τόσο δύσκολη περίοδο οικονομικά, ενώ έκανες τις δικές σου παραγωγές, αποφάσισες πέρσι να πάρεις το «ΦΙΛΙΠ»; Πώς ήταν η πρώτη φορά που μπήκες μέσα;
Ήθελα να έχω και το δικό μου θεατρικό χώρο. Ήταν πολύ δύσκολο να βρω χώρο στην Αθήνα. Θυμάμαι την πρώτη φορά που μπήκα σ’ αυτόν τον παλιό, εγκαταλελειμμένο κινηματογράφο. Ήταν ένας χώρος κλειστός 15 χρόνια, πλημμυρισμένος με νερό μέχρι το ένα μέτρο, χωρίς ρεύμα. Μόνο βατράχια δεν είχε μέσα. Δηλαδή, τι να σου πω; Μανιτάρια είχε πάντως (γέλια). Ξεκίνησα να το φτιάχνω και νομίζω ότι τελικά έγινε καλή δουλειά. Αυτόν το χώρο τον λατρεύω. Έχει φοβερή ενέργεια. Έχει γίνει κουκλί. Μου αρέσει που είναι στην Κυψέλη. Κράτησα το όνομα «ΦΙΛΙΠ», γιατί ήταν γνωστός ως κινηματογράφος. Χαίρομαι, γιατί ο κόσμος το έχει αγκαλιάσει. Πάμε καλά και συνεχίζουμε δυναμικά.
Ο ρόλος του κράτους απέναντι σε όλο αυτό το εγχείρημα ποιος ήταν; Ένιωσες στήριξη ή απουσία;
Απουσία. Δεν πήρα ούτε ένα ευρώ για να φτιάξω το θέατρο. Είναι καθαρά ιδιωτική πρωτοβουλία. Άλλωστε, έχω κάνει 35 με 40 θεατρικές παραγωγές και δεν έχω πάρει από το Υπουργείο Πολιτισμού ούτε μισό ευρώ. Έχω απασχολήσει πολύ κόσμο, έχω πληρώσει μισθοδοσίες, εισφορές, ό,τι όφειλα να κάνω. Από το υπουργείο δεν έχω πάρει ποτέ χρήματα για θεατρική παραγωγή.
Νιώθεις ότι στη χώρα μας το θέατρο παραγκωνίζεται από το κράτος;
Δεν έχω καταλάβει τι κάνει το κράτος. Δεν έχω καταλάβει πώς δίνονται οι επιχορηγήσεις. Πήγαμε μια φορά στο Υπουργείο Πολιτισμού, κάναμε αίτηση, δεν πήραμε τίποτα. Κάναμε δεύτερη, τρίτη, πάλι τίποτα. Μετά σταματήσαμε. Λέμε «δεν έχει νόημα». Και να σου πω και κάτι; Δεν θέλω κιόλας. Εγώ προσωπικά δεν θέλω τίποτα από το υπουργείο. Δεν τους ενδιαφέρω, δεν με ενδιαφέρουν. Είναι απλά τα πράγματα: σε όποιον αρέσουμε.
Έχεις δεχτεί πισώπλατα χτυπήματα; Στιγμές που σε πλήγωσαν;
Εννοείται. Τι λες τώρα; Αλλά τι να κάτσω να τα μοιραστώ; Δεν θέλω. Ό,τι κι αν έχω δεχτεί, το έχω διαχειριστεί και το έχω ξεπεράσει. Έχω προχωρήσει. Δεν είναι χώρος που αγαπιέται εύκολα ο ένας με τον άλλον. Υπάρχει πολύς ανταγωνισμός. Θέλει γερό στομάχι ο καλλιτεχνικός χώρος (αναστενάζει).
Έχεις δύο υπέροχα παιδιά.
Ναι. Τις μεγάλες αγάπες μου. Προσπαθώ τον ελεύθερο χρόνο μου να τον διαφυλάσσω για να τον περνάω με τους δικούς μου ανθρώπους. Και δεν μοιράζομαι δημόσια την προσωπική μου ζωή. Είναι δική μου. Δεν θέλω.
Σου έχει συμβεί κάτι πολύ δυσάρεστο στη διάρκεια θεατρικής παράστασης ή σε γύρισμα;
Ναι. Στην αρχή της καριέρας μου. Παίζαμε έργο του Τένεσι Ουίλιαμς, σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη. Θυμάμαι ένα παιδί από τη σχολή που έπαιζε μαζί μας. Ήρθε στην παράσταση με ένα σωληνάκι στο χέρι. Μας είπε ότι είχε έρθει από το νοσοκομείο. Δεν καταλάβαμε τι είχε συμβεί. Στη μέση της παράστασης κατέρρευσε και πέθανε. Ήταν τεράστιο σοκ για όλους μας. Η παράσταση δεν συνεχίστηκε. Ήμουν 24 χρονών και το θυμάμαι ακόμα.
Τι σχεδιάζεις επαγγελματικά;
Έχω στο μυαλό μου πολλά πράγματα. Συνεχίζουμε στο «ΦΙΛΙΠ» το «Χάσαμε τη θεία, στοπ» του Γιώργου Διαλεγμένου -μέχρι το Πάσχα θα το παρουσιάσουμε και σε άλλες πόλεις-, την πολύ πετυχημένη «Βότκα Μολότοφ» της Ελένης Ράντου και το μονόλογο «Η Κυρά της Ρω» του Γιάννη Σκαραγκά, με τη Φωτεινή Μπαξεβάνη.
Από τις 12 Μαρτίου έρχεται στο «ΦΙΛΙΠ» η συμπαραγωγή μας με το Θεσσαλικό Θέατρο «Ο Μισάνθρωπος» του Μολιέρου, με τον Γεράσιμο Γεννατά στον επώνυμο ρόλο, σε σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη. Να συμπληρώσω και τις παραγωγές μας που παίζονται στο Ίδρυμα Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος»: «Ούτε μπρος ούτε πίσω» των Παπαθανασίου-Ρέππα και το παιδικό «Η Αλίκη στη Χώρα των Ψαριών» του Γιάννη Ξανθούλη. Το καλοκαίρι ετοιμάζουμε περιοδεία με δύο έργα: μια καινούρια επιθεώρηση των αγαπημένων μου φίλων Θανάση Παπαθανασίου-Μιχάλη Ρέππα, με τίτλο «Όχι άλλο κάρβουνο», και το πετυχημένο «Στο τσακ» της Δήμητρας Παπαδοπούλου.
Διαβάστε ακόμα: Ηλίας Βαλάσης: Δεν με ζηλεύει καθόλου η γυναίκα μου
Όλα τα viral video εδώ.
