Ο Αντώνης Λουδάρος τα έχει ζήσει όλα και τα αποκαλύπτει στην «ON time Σαββατοκύριακο» με ειλικρίνεια και θάρρος ψυχής. Μιλά για απώλειες που έγιναν μαθήματα, για συγχωρέσεις που τον ελευθέρωσαν, για τον καναπέ που μας καταπίνει, αλλά και για ένα μεγάλο έρωτα που θέλει να ξαναζήσει. Γιατί δεν αντέχει μια ζωή που περνά αχρησιμοποίητη. Θέλει να τη ζει ολόκληρη. Να τη μοιράζεται. Να της δίνει ουσία.
Αντώνης Λουδάρος: Έχω συμβιβαστεί και με τις σκοτεινιές μου
ΑΠΟ ΤΗ ΣΙΣΣΥ ΜΕΝΕΓΑΤΟΥ
Να χρησιμοποιήσουμε τον τίτλο του έργου των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα «Ούτε μπρος ούτε πίσω», στο οποίο πρωταγωνιστείς κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή, στο «Θέατρον» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», και κάνετε και περιοδεία. Κοιτάζεις πίσω; Σε νοιάζει το παρελθόν; Πέρασα μια μεγάλη περίοδο στη ζωή μου που κοίταζα πολύ συχνά προς τα πίσω. Κατάλαβα, όμως, ότι σημασία έχει αυτό που αγωνίστηκα να κατακτήσω, και αυτό είναι το τώρα. Πάντα ζούσα με την αγωνία τι θα γίνει αύριο και έχανα την κάθε μου μέρα. Θέλω να ζω το παρόν, την κάθε μέρα. Να είμαι καλά με τον εαυτό μου και με τους ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπούν στο τώρα, στο σήμερα. Δεν ξέρουμε τι έρχεται αύριο, τι θα φέρει το μέλλον. Βεβαίως, το παρελθόν χρησιμεύει για να συλλέξεις εμπειρίες και να είσαι καλά στο τώρα. Μην ξεχνάμε ποτέ αυτό: αγωνιστήκαμε για ένα μέλλον που, όταν έρχεται, που είναι το επόμενο λεπτό, το προσπερνάμε και ξανασκεφτόμαστε το μέλλον. Κι έτσι τι κάνουμε; Απλώς περνάει μια ζωή αχρησιμοποίητη.
Νιώθεις ότι σε αυτή τη φάση που βρίσκεσαι προχωράς ή απλώς έχεις μάθει να ισορροπείς στα ίδια πράγματα;
Νιώθω σαν να κάνω εκκαθάριση του σκληρού μου δίσκου και να πετάω τα αρχεία που δεν μου χρειάζονται πια, δίνοντας χώρο για να έρθουν τα επόμενα. Υπάρχουν πολλά πράγματα που είναι βιωμένα, τα ξέρουμε, δεν χρειάζεται να τα κρατάμε άλλο. Δίνουμε χώρο για να καταγραφούν καινούρια πράγματα. Εγώ αυτό το βρίσκω πολύ ωραίο. Κάθε τόσο κάνω την αυτοκριτική μου, όσο επώδυνη κι αν μπορεί να γίνει, γιατί διαπιστώνεις πράγματα για τον εαυτό σου. Για πάρα πολλά χρόνια πίστευα ότι είμαι ένας πάρα πολύ καλός άνθρωπος, χωρίς καθόλου σκοτάδια. Έκανα λάθος. Έχω και σκοτάδια και έχω συμφιλιωθεί μαζί τους. Προσπαθώ, όμως, να μην κάνω κακό στους ανθρώπους. Να μην είμαι άνθρωπος με δεύτερες σκέψεις, που τα γυρίζει συνέχεια μέσα του. Για πολλά χρόνια ζούσα με το «τι θα πουν, τι θα κάνουν, μήπως αυτό, μήπως εκείνο». Πια δεν περνάει καθόλου από το μυαλό μου – και δεν με ενδιαφέρει κιόλας. Έχω συμβιβαστεί και με τις σκοτεινιές μου. Απλώς, η δική μου σκοτεινιά δεν είναι το 50%, είναι πάρα πολύ λιγότερο. Είμαι περισσότερο στο φως παρά στο σκοτάδι. Κάνω αγώνα για να μη μένω στα σκοτάδια μου.
Μου είπες ότι έχεις κάνει ψυχοθεραπεία και ότι σε βοήθησε να αρχίσεις να τακτοποιείς πράγματα μέσα σου.
Έκανα και θα ξανακάνω ψυχοθεραπεία. Είναι μια διαδικασία που πια πρέπει να κάνω, γιατί με βοηθάει. Με βοηθάει προσωπικά και επαγγελματικά. Σου ανοίγει το μυαλό. Σε βοηθάει να έχεις μεγαλύτερη κατανόηση. Να καταλαβαίνεις πώς μπορεί να είναι κάποιοι άνθρωποι. Να μην τους θέλεις στη ζωή σου, αλλά να μη νιώθεις κακία γι’ αυτούς. Χρειάζεται μια συγχώρεση μέσα σου για το θυμό που σου προκάλεσαν. Κι έτσι μπορείς πια να βλέπεις με άλλα μάτια τη ζωή.
Αν έπρεπε να βάλεις έναν τίτλο στη ζωή σου, ποιος θα ήταν;
Είμαστε οι πράξεις μας, όχι τα λόγια μας.
Σίγουρα έχεις κάνει πολλές «τακτοποιήσεις» μέσα στη ζωή σου. Όταν ένα παιδί χάνει στα δώδεκά του τη μητέρα του και στη συνέχεια νιώθει απόρριψη από τον πατέρα του, μεγαλώνοντας με τη θεία του, δεν είναι εύκολο να το διαχειριστεί όλο αυτό.
Ναι, αλλά μετά καταλαβαίνεις ότι δεν ήταν απόρριψη. Ήταν ανάγκη. Πριν «φύγει» ο πατέρας μου, αλλά και μετά, τον κατάλαβα. Μπήκα στα παπούτσια του. Το σκέφτηκα αλλιώς. Ήμουν ο βενιαμίν και είχε επτά παιδιά. Αυτό μπορούσε, αυτό έκανε. Τον αγαπάω πολύ. Ακόμα κι αυτό, οποιαδήποτε δυσκολία έρχεται στη ζωή, μπορεί να γίνει μάθημα. Κάτι να σκεφτείς, κάτι να σε βοηθήσει. Μπορεί όμως και να μην κάνεις τίποτα, παρά μόνο να μένεις πάνω από το χυμένο γάλα και να γίνεσαι δυστυχισμένος. Εγώ πήρα την απόφαση να μην είμαι το θύμα της ιστορίας. Ό,τι έρχεται, οποιαδήποτε δυσκολία ή πρόβλημα, είναι για να λυθεί. Να μας μάθει κάτι και να πάμε παρακάτω. Νιώθω ότι είμαι σε φάση συγχώρεσης. Ακόμα και μια μικρή παρεξήγηση που μπορεί να έχει γίνει και να με στενοχωρεί, έμαθα, πρώτον, να τη διαχειρίζομαι και, δεύτερον, να μπαίνω στα παπούτσια του άλλου. Να είμαι εγώ αυτός που θα κάνει την πρώτη κίνηση για να τα βρούμε. Όχι για να ξαναγίνουμε όπως ήμασταν, αλλά για να υπάρχει μέσα μου η παραδοχή ότι έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα για να έρθουν τα πράγματα εκεί που πρέπει. Από εκεί και πέρα, είναι και δουλειά του άλλου. Εγώ θέλω να νιώθω καλά με τον εαυτό μου και να ξέρω ότι δεν έχω αδικήσει κάποιον. Αυτό για μένα είναι πολύ σημαντικό.
Όταν συνέβη αυτό με τον πατέρα σου, του κράτησες θυμό για χρόνια; Αυτός ο θυμός έφυγε ή απλώς άλλαξε μορφή;
Δεν ήταν ένας θυμός που εκδηλωνόταν, που έδειχνα τη δυσαρέσκειά μου. Ήταν κάτι πιο βαθύ. Ένιωθα την ανάγκη να είμαι αρεστός για να μην έχω απώλεια. Να είμαι αυτό που θέλει ο άλλος, για να μη χάσω κανέναν. Στις φιλίες, στο οικογενειακό μου περιβάλλον, στις σχέσεις. Ένιωθα ότι δεν πρέπει να ακούω το μέσα μου, αλλά να πηγαίνω με αυτό που θέλουν οι άλλοι για να είναι ευχαριστημένοι. Ήταν μεγάλο βάρος. Το κουβαλούσα μέχρι που κατάλαβα ότι αυτό δεν με οδηγεί στην ευτυχία. Και είπα: Με ευχαριστεί αυτό; Όχι. Άρα, θα πάω με αυτό που με πάει προς την ευτυχία μου. Θα δώσω χρόνο, θα συζητήσω, αλλά αν δεν υπάρχει τρόπος να συνεννοηθούμε, θα αποχωρήσω. Αυτό θέλει χρόνο για να το καταλάβεις. Δεν έρχεται από τη μία μέρα στην άλλη. Και δεν είναι κάτι που παγιώνεται. Συνεχώς διαμορφώνεται και εξελίσσεται. Πάντα έχεις να μάθεις και χώρο να προχωρήσεις.
Και είναι πολύ σημαντικό αυτό που κάνεις τώρα στο θέατρο με το έργο «Ούτε μπρος ούτε πίσω». Σατιρίζετε την Ελλάδα του σήμερα;
Ακριβώς. Είναι και κοινωνική και πολιτική η προσέγγιση. Αποτελείται από διάφορα σκετσάκια. Είναι κοντά στην επιθεώρηση που ξέραμε, αλλά και σε stand up comedy. Περιλαμβάνει και τα δύο.
Διαβάστε ακόμα: Νόβακ Τζόκοβιτς: “Νιώθω Έλληνας, αλλά πρέπει να μάθω τη γλώσσα”
Όλα τα viral video εδώ.
