Του Αγίου Βαλεντίνου δεν μιλάμε μόνο για ζαχαρωμένες καρδιές και εύκολες ευχές. Μιλάμε για τον έρωτα που σε γκρεμίζει και σε ξαναχτίζει. Για τη μοναχικότητα που αγαπάς και τη μοναξιά που σε τρομάζει. Για το «μαζί» που δεν είναι ρομαντικό σύνθημα, αλλά ευθύνη και ρίσκο. Για τις σκοτεινιές που κρύβεις και το θάρρος να πεις «είμαι εδώ» όταν όλα δοκιμάζονται. Ο Αντώνης Λουδάρος τα έχει ζήσει όλα αυτά και τα αποκαλύπτει στην «ON time Σαββατοκύριακο» με ειλικρίνεια και θάρρος ψυχής.
Αντώνης Λουδάρος: Ο έρωτας είναι βάσανο… κόλαση!
Μιλά για απώλειες που έγιναν μαθήματα, για συγχωρέσεις που τον ελευθέρωσαν, για τον καναπέ που μας καταπίνει, αλλά και για ένα μεγάλο έρωτα που θέλει να ξαναζήσει. Γιατί δεν αντέχει μια ζωή που περνά αχρησιμοποίητη. Θέλει να τη ζει ολόκληρη. Να τη μοιράζεται. Να της δίνει ουσία.
ΑΠΟ ΤΗ ΣΙΣΣΥ ΜΕΝΕΓΑΤΟΥ
Σήμερα, αν έπρεπε να μου πεις μια αλήθεια για τον εαυτό σου, που δεν τη λες συχνά ούτε στους πολύ δικούς σου ανθρώπους, ποια νομίζεις ότι θα ήταν;
Μου αρέσει η μοναχικότητα, αλλά φοβάμαι πολύ τη μοναξιά. Μου αρέσει να έχω ώρες που είμαι μόνος μου, να είμαι με τον εαυτό μου, αλλά θέλω και την παρέα μου. Δεν θέλω να μείνω εντελώς μόνος μου στη ζωή.
Ίσως γι’ αυτό, όπως μου έχεις πει, και στο προσωπικό σου κομμάτι είσαι άνθρωπος του «μαζί». Είσαι «σχεσάκιας»…
Θέλω να μοιράζομαι τη ζωή. Δεν θέλω να τη ζω μόνος μου. Για μένα δεν έχει μεγάλη αξία να βιώνεις την ύπαρξή σου -και όχι μόνο την ύπαρξή σου, αλλά και το θαύμα της ζωής- μόνος σου. Είναι ωραίο να το μοιράζεσαι. Μόνος, εντάξει, αλλά δεν έγινε και τίποτα. Το να μοιράζεσαι τη ζωή είναι θαύμα.
Υπάρχει φόβος μέσα σου ότι, αν δείξεις όλες τις αδυναμίες σου, αν «ξεγυμνωθείς» ψυχικά, το ταίρι σου μπορεί να φύγει;
Μπορεί και να φύγει. Αλλά το ζητούμενο είναι να μη φύγει, να είναι δίπλα σου. Και το δύσκολο δεν είναι μόνο από τη μία πλευρά, είναι και από τις δύο. Είναι δύσκολο να παραδεχτείς τα πάντα για τον εαυτό σου, γιατί υπάρχουν πραγματάκια που δεν τα εκμυστηρευόμαστε ούτε στον άνθρωπό μας. Έχουμε τις σκοτεινιές μας και τα δύσκολά μας. Είναι δύσκολο και να το εκφράσεις, αλλά και όταν σ’ το λέει ο άνθρωπός σου, να μπορέσεις να πεις: «Εντάξει, την ξέρω αυτή τη μαυρίλα σου, είμαι εδώ».
Κρατάς κάποιες μικρές σκοτεινές πτυχές σου για σένα και δεν τις μοιράζεσαι ούτε με το ταίρι σου;
Φαντάζομαι ότι τις σχέσεις μου δεν τις έχτισα πάνω σε ψέμα. Αλλά σίγουρα υπάρχουν πράγματα που δεν τα ξέρεις ούτε εσύ ο ίδιος. Όχι γιατί κρύβω κάτι, αλλά γιατί είναι και πράγματα που θέλουν χρόνο για να ξεδιπλωθούν. Δεν γίνεται αυτό με το «καλημέρα». Θέλει να ζυμωθείς με τον άλλο, να προχωρήσει η σχέση και να φτάσεις στο σημείο να είσαι ελεύθερος και γυμνός απέναντι στον άλλο, χωρίς καμία σκέψη. Όλοι μας έχουμε και το φως και το σκοτάδι. Εμείς δείχνουμε τη φωτεινή μας πλευρά. Τα σκοτάδια μας τα κρύβουμε, γιατί όλοι νιώθουμε μια δυσκολία σε αυτό. Το να μοιραστείς το σκοτάδι σου είναι δύσκολη «πίστα». Όπως και το να μοιραστείς, αλλά και να αποδεχτείς τη σκοτεινιά του άλλου.
Ο έρωτας σήμερα σε ηρεμεί ή σε ξεβολεύει;
Αχ… Ο έρωτας, έτσι κι αλλιώς, είναι τρικυμία, δεν είναι ήρεμη θάλασσα. Η αγάπη είναι άλλη ιστορία. Το «είμαι ερωτευμένος» έχει καρδιοχτύπι, ανεβαίνουν οι παλμοί, περνάς και λίγο δύσκολα. Δεν είναι εύκολη «πίστα» το να είσαι ερωτευμένος.
Ακούγεται ρομαντικό και πολύ ωραίο. Και σήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, την ημέρα των ερωτευμένων, είναι καρδιογράφημα ενός καρδιακού. Θέλω να πω ότι δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε αιωνίως σε συνθήκη φουλ ερωτευμένου. Θα ήταν βάσανο μεγάλο, κόλαση. Νομίζω ότι το καρδιοχτύπι θα σε σκοτώσει. Αυτή την περίοδο δεν είμαι ερωτευμένος. Τώρα δεν είμαι σε σχέση, οπότε είμαι λίγο κουλ και έχω χρόνο για πολλές σκέψεις και διορθωτικές κινήσεις. Είμαι σε μια πολύ ωραία περίοδο, που αυτό το κομμάτι το αναλύω, το ψυχαναλύω, ώστε να με βρει ο επόμενος έρωτας ακόμα καλύτερο.
Και απ’ ό,τι μου λες, όταν είσαι ερωτευμένος, το παίρνεις βαριά.
Ναι. Όταν είμαι ερωτευμένος, μπορώ να γυρίσω τον κόσμο ανάποδα. Αυτό το πάθος, ο έρωτας, μπορεί να με κάνει να κινήσω βουνά. Ουσιαστικά, όμως, όλο αυτό γίνεται πρώτα για σένα και μετά για την άλλη πλευρά. Κανείς δεν σε εκβιάζει να κάνεις κάτι. Το κάνεις γιατί το θέλεις πολύ. Το κάνεις για τον εαυτό σου, για να το ζεις. Βεβαίως, όσο μεγαλώνεις, αυτό το κομμάτι ηρεμεί πολύ. Χαλαρώνεις και γίνεται πιο ουσιαστικό. Είμαι και πιο κατασταλαγμένος πια στο πώς θέλω να είναι τα πράγματα. Θα ήθελα να έρθει ένας μεγάλος έρωτας.
Διαβάστε ακόμα: Μπιπ, μπιπ, μπιπ… Χέιλι Μπίμπερ
Όλα τα viral video εδώ.
