Είναι στιγμές που μια συνέντευξη γίνεται εξομολόγηση ψυχής. Που χρειάζεται πολύ θάρρος, γιατί τα όσα λέγονται δεν είναι μόνο αποκαλυπτικά αλλά βαθιά ανθρώπινα και φοβάσαι μήπως το μαχαίρι στριφογυρίσει σε μια πληγή που αιμορραγεί. Ο Οδυσσέας Σταμούλης μιλά στην «ΟΝ time Σαββατοκύριακο» χωρίς να ζητά κατανόηση, χωρίς να διεκδικεί παρηγοριά. Με αξιοπρέπεια και αντοχή. Για μια απώλεια που δεν ξεπερνιέται, για έναν πόνο που δεν σταματά ποτέ και για τη ζωή που συνεχίζεται όχι επειδή γιατρεύεται, αλλά επειδή δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Μιλά για το θέατρο όχι ως σωτηρία, αλλά ως αναπνοή. Για την πίστη που αμφισβητείται, για τη δημοσιότητα που πληγώνει, για τις αντοχές που δεν ήξερε ότι είχε. Δεν ωραιοποιεί τίποτα. Δεν δίνει συμβουλές. Λέει μόνο αυτό που ξέρει πια με βεβαιότητα: κάποια πράγματα δεν περνούν ποτέ. Κι όμως, ο άνθρωπος συνεχίζει να στέκεται όρθιος. Το βιώνει γνωρίζοντας ότι ο χρόνος δεν απαλύνει τον πόνο, αλλά τον μετασχηματίζει, όπως λέει. Όμως, εκείνος δεν σταματάει να κάνει όνειρα.
Από τη ΣΙΣΣΥ ΜΕΝΕΓΑΤΟΥ
Έχεις κάνει μεγάλη διαδρομή στο θέατρο και στην τηλεόραση. Έχεις αποκτήσει δημοσιότητα, είσαι αναγνωρίσιμος. Υπήρξε στιγμή που ήθελες να είσαι ένας απλός εργάτης, ώστε να μην ασχολούνται με σένα, για να μπορέσεις να αντιμετωπίσεις αυτό που σου συνέβη μόνος σου, με τον πόνο σου, με την ψυχή σου;
Υπάρχουν πολλές στιγμές που αισθάνεσαι διάφανος λόγω αυτής της δουλειάς. Την ίδια ώρα, όμως, λόγω της διαδρομής που έχεις κάνει, ξέρεις ότι αυτό είναι άμεσα συνδεδεμένο με την πορεία σου. Αν δεν σε ήξερε κανείς, δεν θα ασχολιόταν κανείς. Όταν όμως γίνεσαι ηθοποιός, ένα μέτρο της επιτυχίας σου είναι το να σε αναγνωρίζουν. Αυτό έχει και τις επιπτώσεις του. Δεν γίνεται αλλιώς.
Πιστεύεις ότι η κοινωνία μας σήμερα αφήνει πραγματικά χώρο στους ανθρώπους να πενθούν χωρίς να εξηγούν;
Θα το γενικεύσω και δεν θα μείνω μόνο στο πένθος. Νομίζω ότι η κοινωνία μας, χωρίς να το καταλάβει, έχει μπει σε έναν έντονο νεοσυντηρητισμό. Το χειρότερο είναι ότι πολλοί, χωρίς να το συνειδητοποιούν, θεωρούν κάποιες απόψεις αυτού του νεοσυντηρητισμού προοδευτισμό. Νομίζω ότι είμαστε μια κοινωνία σε μεγάλη σύγχυση.
Υπήρξε κάποια στιγμή που φοβήθηκες ότι δεν θα επιστρέψεις στο σανίδι, ότι δεν έχεις τις αντοχές;
Δεν ξέρω αν, εκείνη τη στιγμή που συνέβαιναν τόσο άσχημα πράγματα στη ζωή μου, είχα εναλλακτική. Κι αν είχα, δεν ξέρω ποια απόφαση θα έπαιρνα. Από τη στιγμή που δεν έχω εναλλακτικές, όχι μόνο οικονομικές, το λέω υπαρξιακά, αυτός είναι ο τρόπος που αναπνέω. Για τον ηθοποιό το θέατρο είναι η αναπνοή του. Το κάνεις όπως ακριβώς όταν αναπνέεις. Αν σταματήσει η αναπνοή, παύει η ζωή. Έτσι είναι και με το θέατρο.
Πιστεύεις στον Θεό ή αυτή η τραγική απώλεια σε απομάκρυνε από αυτόν;
Είναι υπό διερεύνηση μέσα μου αυτή η σχέση. Κάθε γεγονός που συμβαίνει δίνει επιχειρήματα στη μία ή στην άλλη πλευρά. Κι έτσι συνεχίζεται η αναζήτηση.
Επειδή μίλησες για αναζήτηση, χρειάστηκε να κάνεις ψυχοθεραπεία;
Όχι, δεν έχω κάνει ψυχανάλυση και ούτε είμαι από αυτούς που κλίνουν προς τα εκεί.
Έχεις «φλερτάρει» με την κατάθλιψη;
Όλοι φλερτάρουμε με όλα. Αυτά είναι αυτονόητα στο σύγχρονο δυτικό κόσμο. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη φλερτάρει, κάθε λίγο, με τόσο σοβαρά θέματα.
Έχεις πει τελευταία ότι τα μίντια σου φέρθηκαν άγρια. Τι ακριβώς εννοείς και ποιο όριο ένιωσες ότι παραβιάστηκε;
Τώρα τι να λέμε… Με περίμεναν με κάμερες έξω από το θέατρο, έξω από το σπίτι μου, παντού. Από εκεί και πέρα, πιστεύω ότι τόσο στις καθημερινές μας σχέσεις όσο και σε πιο σοβαρά πράγματα πρέπει να υπάρχει μια δεοντολογία, να κινούμαστε με ένα ηθικό σύστημα. Αυτό αφορά την αντιμετώπιση κάθε ανθρώπου, είτε είναι δημόσιο πρόσωπο είτε όχι. Η κλειδαρότρυπα είναι κακό, ακόμη και όταν αφορά το γείτονά σου. Το να χώνεσαι στη ζωή του άλλου δεν είναι ωραίο πράγμα.
Διαβάστε ακόμα: Μάργκοτ Ρόμπι: Με το διαμαντένιο μενταγιόν των 8,8 εκατ. δολαρίων
Όλα τα viral video εδώ.
