Είναι στιγμές που μια συνέντευξη γίνεται εξομολόγηση ψυχής. Που χρειάζεται πολύ θάρρος, γιατί τα όσα λέγονται δεν είναι μόνο αποκαλυπτικά αλλά βαθιά ανθρώπινα και φοβάσαι μήπως το μαχαίρι στριφογυρίσει σε μια πληγή που αιμορραγεί. Ο Οδυσσέας Σταμούλης μιλά στην «ΟΝ time Σαββατοκύριακο» χωρίς να ζητά κατανόηση, χωρίς να διεκδικεί παρηγοριά. Με αξιοπρέπεια και αντοχή. Για μια απώλεια που δεν ξεπερνιέται, για έναν πόνο που δεν σταματά ποτέ και για τη ζωή που συνεχίζεται όχι επειδή γιατρεύεται, αλλά επειδή δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Μιλά για το θέατρο όχι ως σωτηρία, αλλά ως αναπνοή. Για την πίστη που αμφισβητείται, για τη δημοσιότητα που πληγώνει, για τις αντοχές που δεν ήξερε ότι είχε. Δεν ωραιοποιεί τίποτα. Δεν δίνει συμβουλές. Λέει μόνο αυτό που ξέρει πια με βεβαιότητα: κάποια πράγματα δεν περνούν ποτέ. Κι όμως, ο άνθρωπος συνεχίζει να στέκεται όρθιος. Το βιώνει γνωρίζοντας ότι ο χρόνος δεν απαλύνει τον πόνο, αλλά τον μετασχηματίζει, όπως λέει. Όμως, εκείνος δεν σταματάει να κάνει όνειρα.
Από τη ΣΙΣΣΥ ΜΕΝΕΓΑΤΟΥ
Πρωταγωνιστείς στον «Φιάκα», σε σκηνοθεσία Πάνου Σκουρολιάκου, κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στο «Από Μηχανής Θέατρο». Επίσης, παίζεις το δημόσιο κατήγορο στο έργο «Αθώος ή Ένοχος», κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στο θέατρο «Eliart», σε σκηνοθεσία Γιώργου Φρατζεσκάκη.
Στον «Φιάκα» αντικατέστησα τον Γιώργο Γαλίτη, που είχε ανειλημμένες υποχρεώσεις. Είναι μια παράσταση που έχει ήδη αποκτήσει δυναμική και αρέσει πολύ στον κόσμο, γι’ αυτό και συνεχίζεται μετά τα επανειλημμένα sold out. Πρόκειται για μια σπαρταριστή κωμωδία ηθών, γραμμένη τον 19ο αιώνα, με ξεκαρδιστικές καταστάσεις στην πλοκή. Η σκηνοθεσία του Πάνου Σκουρολιάκου δίνει έντονο διαδραστικό χαρακτήρα στην παράσταση, κρατώντας το έργο απολύτως ζωντανό και εξαιρετικά ενδιαφέρον για το σημερινό κοινό.
Όσο για το «Αθώος ή Ένοχος», φέτος παρουσιάζεται για τέταρτη χρονιά με μεγάλη επιτυχία. Πρόκειται για ένα διαδραστικό δικαστικό θρίλερ, όπου οι θεατές γίνονται ένορκοι και καλούνται να αποφασίσουν για την ετυμηγορία του κατηγορουμένου. Ο ρόλος του δημόσιου κατήγορου είναι καθοριστικός για την εξέλιξη του έργου, καθώς κινείται διαρκώς στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αναζήτηση της αλήθειας και στην ανάγκη της καταδίκης.
Όταν όμως ο ηθοποιός έχει περάσει μια τόσο δύσκολη και επώδυνη περιπέτεια όπως εσύ που έχασες το γιο σου, πώς μπορεί να παίξει έναν κωμικό ρόλο όπως τον Φιάκα και να κάνει τον άλλο να γελάσει, όταν η ψυχή του κλαίει ή προσπαθεί να συνέλθει;
Σε όσους από εμάς έχει συμβεί κάτι ανάλογο, δεν το έχουμε ξεπεράσει. Είναι κάτι που δεν περνάει ποτέ. Αυτό μας καθόρισε. Είναι μόνιμο. Από κει και πέρα έχουμε δύο επιλογές: είτε να μην κάνουμε τίποτα και να κλειστούμε στο πένθος μας, είτε να προσπαθήσουμε να το διαχειριστούμε συνεχίζοντας μια καθημερινότητα, η οποία για εμάς τους ηθοποιούς είναι το θέατρο.
Σε βοήθησε και σε βοηθάει το θέατρο;
Ναι, γιατί αυτές τις δύο ώρες πάνω στη σκηνή είσαι μόνο εσύ, ο ρόλος και το κοινό. Πράγματι με βοηθάει, ενώ δεν πίστευα ότι θα έφτανα ποτέ να το πω αυτό. Είναι όμως πολύ σημαντικό για μένα. Δεν έχει σημασία αν ο ρόλος είναι κωμικός ή δραματικός. Θα είχε σημασία μόνο σε μία περίπτωση: αν τύχαινε να παίξω έναν ήρωα που χάνει το παιδί του. Αυτό ίσως και να μην το έκανα. Δεν θα το άντεχα.
Όταν χάνεις το παιδί σου, είναι η ζωή πριν και μετά;
Οπωσδήποτε, αλλά μην πούμε κάτι άλλο γι’ αυτό (η φωνή του «σπάει».)
Τι θα έλεγες σε ένα γονιό που κουβαλάει τον ίδιο σταυρό με σένα;
Τίποτα. Δεν θεωρώ ότι είμαι ικανός ή άξιος να δώσω κάποια συμβουλή πάνω σε αυτό το θέμα.
Διαβάστε ακόμα: Αυτά μόνο ο Τζόκοβιτς! Στα 38 του στον τελικό του Australian Open
Όλα τα viral video εδώ.
