Νικολέτα Βλαβιανού: Έχω βρεθεί πολλές φορές να γίνομαι στόχος. Η γνωστή ηθοποιός μιλάει έξω από τα δόντια στην «ON time Σαββατοκύριακο» και τη Σίσσυ Μενεγάτου, χωρίς να κρύβεται πίσω από ρόλους ή τίτλους. Με ειλικρίνεια που «κόβει» και τρυφερότητα που αντέχει, μιλά για το θέατρο ως στάση ζωής, για τον έρωτα, την πίστη, τη δουλειά που σώζει και για έναν κόσμο που αλλάζει, αλλά όχι πάντα προς το καλύτερο. Μια διαδρομή γραμμένη με αντοχή, προσωπικές επιλογές και τη σιωπηλή επιμονή όσων δεν διάλεξαν τον εύκολο δρόμο.
Δέχτηκες «πισώπλατες μαχαιριές» στην πορεία σου στο θέατρο;
Βεβαίως. Και με πληγώνει πολύ, γιατί εγώ από τη δραματική σχολή έμαθα το «όλοι μαζί». Αυτό, δυστυχώς, δεν υπάρχει στο θέατρο. Είναι ένας χώρος απολύτως ανταγωνιστικός. Μου πήρε χρόνια να το καταλάβω. Και ακόμα πέφτω από τα σύννεφα όταν μου συμβαίνει. Μου συνέβησαν πολλά που δεν καταλάβαινα, από ανθρώπους μεγαλύτερους οι οποίοι δεν είχαν ανάγκη να ρίξουν αυτά τα «μαχαίρια». Απλά ήθελαν να κάνουν τον καλό στον επιχειρηματία. Και γενικά έχω βρεθεί πολλές φορές να γίνομαι στόχος.
Έζησες και το παλιό θέατρο. Ποια είναι η μεγαλύτερη διαφορά με το σημερινό;
Παλιά υπήρχε μεγαλύτερη αγάπη για το σύνολο και άμιλλα, όχι αυτός ο ανταγωνισμός που υπάρχει σήμερα. Δεν υπήρχαν οι παρεμβάσεις των μέσων, τα τηλέφωνα, οι πιέσεις, ακόμα και οι πολιτικές. Αν ήσουν ικανός, ανέβαινες στο σανίδι. Αν δεν ήσουν, δεν έμπαινες εύκολα. Το ίδιο ίσχυε και στην τηλεόραση. Γι’ αυτό και τα παλιά σίριαλ κάνουν ακόμα τηλεθεάσεις. Υπήρχε αξιοκρατία. Σήμερα το θέατρο έχει συνδεθεί με οικονομικές και πολιτικές προεκτάσεις. Και κάτι ακόμα: μέχρι το 2000 το θέατρο ήταν επάγγελμα. Ζούσαμε από αυτό. Γι’ αυτό και ήμασταν ενωμένοι οι ηθοποιοί και πετύχαιναν οι συλλογικές συμβάσεις. Μετά έγινε αστική -αν όχι μεγαλοαστική- συνήθεια. Πολλοί πια πριμοδοτούνται οικονομικά από τις οικογένειές τους ή απ’ οπουδήποτε.
Άρα, σήμερα τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Γι’ αυτό αναλαμβάνεις και δικές σου δουλειές, παίρνοντας όλη την ευθύνη;
Ναι, γιατί κάποια στιγμή είσαι αναγκασμένος και υποχρεωμένος να αρχίσεις να στηρίζεσαι εντελώς στις δικές σου δυνάμεις. Αλλιώς θα πρέπει να το βουλώσεις και να μαραζώσεις. Ευτυχώς, υπάρχει η αγάπη του κόσμου. Έχουμε το δικό μας κοινό. Γι’ αυτό βλέπεις ότι αρκετοί από εμάς τους ηθοποιούς κάνουμε τις δικές μας δουλειές. Για παράδειγμα, ο Τάκης Χρυσικάκος, η φίλη μου η Ελένη Γερασιμίδου και αρκετοί ακόμα. Δεν περιμένουμε, γιατί πια στο θέατρο δεν υπάρχει ο αντίστοιχος Λιβαδάς ή Λεμπέσης. Από τους παλιούς θεατρικούς παραγωγούς μόνο ο Τάγαρης έχει μείνει με ένα όραμα. Τώρα πλέον είναι μόνο επιχειρηματίες. Είσαι αναγκασμένος λοιπόν κι εσύ να τραβήξεις το δικό σου δρόμο. Ευτυχώς, εγώ κατάφερα και έχω πλέον δικτυωθεί, με εκτιμούν, με πιστεύουν, έχω κάνει αρκετές δικές μου δουλειές – και κάποιες sold out. Είμαι ευγνώμων και ευχαριστώ το κοινό για την αγάπη και την εμπιστοσύνη που μου δείχνει. Βεβαίως, στην Αθήνα είναι πιο δύσκολο να παρουσιάζεις δική σου δουλειά, λόγω του υψηλού κόστους των αιθουσών. Στην περιφέρεια τα πράγματα είναι διαφορετικά. Γι’ αυτό και παρουσιάζω σε διάφορες πόλεις τόσο την τωρινή παράσταση όσο και την «Ευθαλία του Γαλατά» του Θωμά Κοροβίνη, σε σκηνοθεσία της Ρέινας Εσκενάζυ. Την έχω παρουσιάσει με μεγάλη επιτυχία στην περιφέρεια και θα φτάσω μέχρι τη Λήμνο. Το ίδιο κάνω και με τη «Δέσποινα από το Αϊβαλί», που είναι μια μουσικοθεατρική παράσταση σε σκηνοθεσία δική μου, βασισμένη σε πραγματικές μαρτυρίες προσφύγων από τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, καταγεγραμμένες από μικρασιατικούς συλλόγους. Με στηρίζουν πολύ και τους ευχαριστώ.
Διαβάστε περισσότερα στην εφημερίδα ON time Σαββατοκύριακο που κυκλοφορεί σήμερα.
Διαβάστε επίσης: Νικολέττα Βλαβιανού για #metoo: Δεν νομίζω πως υπήρξε κάθαρση
Όλα τα viral video εδώ.
