Υπάρχουν άνθρωποι που, πίσω από το χαμόγελο και τη λαμπερή τους εικόνα, έχουν περάσει πολλά… Έχουν διανύσει διαδρομές χωρίς δίχτυ ασφαλείας, έχουν ζήσει στιγμές που χρειάστηκε να αντέξουν σιωπηλά… Η Βίκυ Κάβουρα μιλάει στην «ΟΝ time Σαββατοκύριακο» για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, σε περιόδους οικονομικής δυσχέρειας, ακόμη και για τα βασικά, καθώς και για τη στάση ζωής που κρατά: να μην κάνει πίσω σε τίποτα. Το ταλέντο δεν της χάρισε ευκολίες, αλλά της έμαθε να είναι πειθαρχημένη και να αντέχει. Η πίστη στον Θεό υπήρξε για εκείνη στήριγμα, η αίσθηση ότι πάντα υπάρχει βοήθεια, προστασία -από τον προστάτη της άγιο Ραφαήλ-, ενώ, όπως λέει, μικρά θαύματα συμβαίνουν στην καθημερινότητα, όταν έχεις τα μάτια σου ανοιχτά. Θεωρεί ότι η οικογένεια είναι το σταθερό της έδαφος και πως η μητρότητα άλλαξε τον τρόπο που βλέπει τον εαυτό της και την αγάπη. Δίπλα της υπάρχει ο σύντροφος της ζωής της, που τη γειώνει, ενώ ο γάμος είναι κάτι που έρχεται, αθόρυβα. Η γνωστή ηθοποιός μάς αποκαλύπτει όμως και τη στιγμή που φοβήθηκε πραγματικά, όταν είχε αιμορραγία πάνω στη σκηνή και χρειάστηκε να πάει στο νοσοκομείο. Σήμερα δηλώνει ευτυχισμένη, όχι γιατί όλα είναι εύκολα, αλλά γιατί πάντα βρίσκει τρόπο να ποτίζει το λουλουδάκι της ευτυχίας μέσα της.
Από τη ΣΙΣΣΥ ΜΕΝΕΓΑΤΟΥ
Πού γεννήθηκες και μεγάλωσες;
Στη Σπάρτη. Ήταν όλα πολύ διαφορετικά για εμάς, τα παιδιά της επαρχίας. Χαίρομαι που μεγάλωσα ως παιδί της επαρχίας. Έχω πολύ έντονα μέσα στο μυαλό μου και στην καρδιά μου τη γιαγιά μου. Το σπίτι στο χωριό, που μας πήγαινε ο μπαμπάς μου, και η γιαγιά μάς κρατούσε τα απογεύματα. Θυμάμαι τα ζωάκια που είχε η γιαγιά. Με ενθουσίαζαν τα κουνελάκια και τα γατάκια που ήταν πολύ μικρά και τα μεγάλωνα. Ως παιδί, άλλοτε ήμουν κοινωνική και άλλοτε καθόλου, ανάλογα με τη φάση που περνούσα. Ήμουν καλή μαθήτρια. Στην εφηβεία ήμουν μαθήτρια του 19 και του 18. Παρ’ όλα αυτά, ήμουν και πρώτη στις καταλήψεις. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, μου άρεσε πάρα πολύ να βλέπω ταινίες. Νομίζω ότι ξεκίνησα να θέλω να γίνω ηθοποιός επειδή έβλεπα πάρα πολλές ταινίες. Επίσης, η μαμά μου με πήγαινε συχνά στο θέατρο. Τους θαύμαζα τους ηθοποιούς, γιατί ζούσαν κάθε μέρα μια διαφορετική πραγματικότητα.
Οι γονείς σου;
Δημόσιοι υπάλληλοι. Δεν μου έλειψε τίποτα ως παιδί. Πήρα και πολλή αγάπη. Έχω κι έναν αδελφό, με τον οποίο, λόγω της μικρής διαφοράς ηλικίας, μεγαλώσαμε σαν κολλητάρια.
Διαβάστε περισσότερα στην εφημερίδα ON time Σαββατοκύριακο που κυκλοφορεί σήμερα στα περίπτερα.
Διαβάστε ακόμα: Οικία Κοκοβίκου: Οι αρχαιολογικοί θησαυροί που κρύβονται στην αυλή
Όλα τα viral video εδώ.
