Υπάρχουν καλλιτέχνες που δεν ανήκουν απλώς στο παρελθόν το οποίο σηματοδότησαν, αλλά συνεχίζουν να συνομιλούν με το παρόν και να φωτίζουν το μέλλον. Ο Γιώργος Κωνσταντίνου, από τους τελευταίους θρύλους του παλιού ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου, μιλά στην «ΟΝ time Σαββατοκύριακο» με τρόπο βαθιά ανθρώπινο και φιλοσοφημένο για την ελευθερία, το θέατρο ως απόλυτο οξυγόνο ζωής, τις άγριες μνήμες της Κατοχής, την τέχνη, που είναι τρόπος ζωής γι’ αυτόν, και την αγάπη του κόσμου, η οποία τον συνοδεύει μέχρι σήμερα και τη θεωρεί το μεγαλύτερο κέρδος του.
Γιώργος Κωνσταντίνου: Το θέατρο είναι το οξυγόνο μου… Αν τελειώσει, θα πεθάνω!
Μακριά από ωραιοποιήσεις, χωρίς «καλάμι», καταθέτει εμπειρίες, φόβους, απώλειες και πίστη στη σκηνή, που τον κρατά όρθιο εδώ και έξι δεκαετίες. Μια συνέντευξη-εξομολόγηση με τρυφερότητα, αλήθεια και ενσυναίσθηση, από έναν άνθρωπο που έζησε, πόνεσε, αγάπησε και συνεχίζει να δημιουργεί έξω από κάθε «αυγό», με καθαρό βλέμμα και αξίες ζωής.
Από τη ΣΙΣΣΥ ΜΕΝΕΓΑΤΟΥ
Ας ξεκινήσουμε με το υπέροχο έργο «Εκείνος κι Εκείνος» του Κώστα Μουρσελά, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Ρήγα, που μετά τη μεγάλη επιτυχία της καλοκαιρινής περιοδείας παρουσιάζεται στο θέατρο «Αργώ». Εσείς στο ρόλο του Λουκά και ο Λεωνίδας Κακούρης ως Σόλων.
Το έργο είναι διαχρονικό. Αν και γράφτηκε στα χρόνια της δικτατορίας, έχει πάρα πολλούς εικονισμούς, οι οποίοι έχουν παραμείνει και σήμερα ως ιδέα και ως στάση ζωής. Κρατάει το κοινό με τις αναφορές που κάνει, με τη φιλοσοφία μιας ελεύθερης ζωής. Τη φιλοσοφία ανθρώπων που δεν θα ήθελαν να είναι μέσα στο κατεστημένο. Θα ήθελαν να είναι εντελώς ελεύθεροι. Το κατεστημένο, όπως συμβολίζεται στο έργο, είναι ένα «αυγό». Μέσα στο «αυγό» δεν υπάρχουν παράθυρα, δεν υπάρχει διέξοδος και οι άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι.
Διαβάστε περισσότερα στην εφημερίδα ΟΝ time Σαββατοκύριακο που κυκλοφορεί.
Διαβάστε ακόμα: Έμιλι Ραταϊκόφσκι: Γεύτηκε την ελληνική κουζίνα στην Αθήνα
Όλα τα viral video εδώ.
