Όλα τα νέα στην ώρα τους
Lifestyle, Gossip, Celebrity News

Η ανοιχτή πληγή του Δημήτρη Πετρόπουλου

Η ανοιχτή πληγή του Δημήτρη Πετρόπουλου. Ο θάνατος που συγκλόνισε τον πρωθυπουργό του “Παρά Πέντε” και η σχέση του με τον άλλο κόσμο

Η ανοιχτή πληγή του Δημήτρη Πετρόπουλου. Είναι πράος, πάντα χαμογελαστός, ένας φιλόσοφος της ζωής, καλός άνθρωπος, αλλά ταυτόχρονα και ο… πιο κακός «πρωθυπουργός» που έχει λατρέψει ο κόσμος.

Η ανοιχτή πληγή του Δημήτρη Πετρόπουλου

Ο Δημήτρης Πετρόπουλος, «ο πρωθυπουργός του “Παρά Πέντε”», όπως τον αποκαλούν εδώ και είκοσι χρόνια στο δρόμο, έχει διανύσει χιλιόμετρα τόσο στο θέατρο όσο και στην εκπαίδευση ως καθηγητής. Συνεχίζει να εκπλήσσει με τους ρόλους του στο σανίδι, ενώ επέστρεψε στην τηλεόραση ως επιχειρηματίας Ραζής στο «Grand Hotel». Για όλα μίλησε στην «ΟΝ Time Σαββατοκύριακο» σαν… έφηβος, καθώς η χαρούμενη διάθεση και το χιούμορ τον χαρακτηρίζουν ακόμα κι όταν τυχαίνει να αναφερθεί στα… επισκεπτήρια θανάτου που είχε. Ακόμα μας αποκάλυψε την… αγαπησιάρικη σχέση που έχει με τους νεκρούς του, τους «μικρούς» και τους «μεγάλους» θανάτους, την πρόσφατη απώλεια που τον πονάει περισσότερο, τον έρωτα, το γάμο και το… πεντάχρονο παιδί που δεν τον αφήνει σε ησυχία, αλλά και για το νέο κύκλο της ζωής του.

Στο έργο «Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μάνας μου ηχούσε φάλτσα» του Ματέι Βίζνιεκ, έρχεσαι και σε… επαφή με το μυστήριο του θανάτου.

Νομίζω ότι αυτό είναι το μαγικό σημείο του έργου, καθώς δεν υπάρχει άμεση εξήγηση -ούτε συγγραφικά ούτε σκηνοθετικά- γιατί αυτός ο πατέρας έχει αυτή την «ικανότητα» να επικοινωνεί με τους νεκρούς. Αυτό δείχνει ίσως μια βαθιά αποδοχή του θανάτου από την πλευρά του. Γιατί δεν ανοίγει αυτός ο δίαυλος εύκολα και για τους άλλους ανθρώπους και κυρίως για τη μάνα που λαχταρά για το γιο της. Προσωπικά έχω πολύ καλή σχέση με το θάνατο, γι’ αυτό ίσως κάνω με αυτό τον τρόπο την ανάγνωση του ρόλου μου. Από παιδί, πάντα είχα πολύ καλή σχέση με τους νεκρούς μου. Δεν υπάρχει τίποτα το μακάβριο. Είναι μια σχέση ποιότητας και στοργής. Είναι μια αγαπησιάρικη σχέση. Δεν με τρομάζει το νεκροταφείο, ο θάνατος, δεν ξέρω πώς έγινε αυτό, αλλά από παιδί δεν είχα κάποιο φόβο. Ίσως να έπαιξε ρόλο το ότι δεν με φόβισε και κανένας, παρόλο που βιώναμε τα πένθη πολύ έντονα, δεν τα αποφεύγαμε καθόλου, γιατί στην Ήπειρο υπάρχει μεγάλη εξοικείωση με τις έννοιες πένθος και απώλεια. Μάλιστα, ο δεσμός με αυτόν που έφυγε παραμένει, σαν να υπάρχει μια σχέση ιδιόρρυθμης συνύπαρξης! Βέβαια, όσο περνάει ο καιρός, είναι πιο ισχνό, δεν είναι τόσο καθοριστικό, γίνεται σαν μια άυλη παρουσία. Αυτό ακριβώς που νιώθω για τους νεκρούς μου ίσως μου άνοιξε το δρόμο για το ρόλο.

Ποια είναι η μεγαλύτερη απώλειά σου που σε πονάει περισσότερο;

Δεν ξέρω αν μπορώ να το ιεραρχήσω γιατί έχασα τους γονείς μου αρκετά νωρίς, ο πατέρας μου πέθανε πριν από σαράντα χρόνια και η μάνα μου τριάντα. Σίγουρα, μια πρόσφατη απώλεια που μάλλον γίνεται πιο αισθητή σε μένα παρά μαλακώνει με τον καιρό που περνάει είναι της Ανέζας Παπαδοπούλου, με την οποία η σχέση μου ήταν βαθιά υπαρξιακή και ήταν ένα σημείο αναφοράς. Αν και δεν κάναμε τόσο συχνή παρέα, που ίσως θα νομίζει κάποιος, έτσι όπως το λέω, υπήρχε μια ιδιαίτερη ποιότητα σε αυτή τη σχέση. Γνωριζόμασταν από τη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, είχαμε αναφορές από την πρώτη στιγμή. Να το πω λίγο διαφορετικά, όταν ήρθε και με είδε η Ανέζα σε μια παράσταση, την «Ολεάννα», που δεν είναι και πολύ παλιά, ο τρόπος που μου μίλησε, η αποδοχή και η χαρά της… της φάνηκε ότι βρήκα το ζητούμενο. Δηλαδή, αυτό στο οποίο κι εκείνη αφιέρωσε τη ζωή της και, ως σπουδαία ηθοποιός, αναζητούσε με πολλούς τρόπους. Κι επειδή της φάνηκε ότι συναντήθηκα με αυτό το πράγμα σε αυτή την ερμηνεία -το λέω και φορτίζομαι πολύ συγκινησιακά και δεν θέλω-, με κάλυψε έναντι όλων. Ας πούμε, ξαναπήρα το οκέι από τον άνθρωπο που για μένα ήταν τόσο σημαντικός, ήταν σαν να ξαναξεκίνησε κάτι, σαν να ολοκληρώθηκε ένας μεγάλος κύκλος. Άργησα πολύ να με αποδεχτώ, αλλά ίσως έτσι έπρεπε να γίνει. Σου αφηγήθηκα όλο αυτό για να σου δώσω να καταλάβεις πόσο μέτραγε για μένα η γνώμη της. Στη Θεσσαλονίκη τελείωσα και τη Νομική και η Ανέζα ήταν η μοναδική που παρευρέθηκε στην ορκωμοσία μου. Δεν το είχα πει ούτε στη μάνα μου ούτε στον πατέρα μου. Είχαμε χρόνια φιλίας, όσα και τα χρόνια μοναξιάς του Μαρκές (γέλια).

Η συνέχεια στην “ONtime Σαββατοκύριακο”.

Google News icon
Ακολουθήστε την ontime24 στο Google News!